Η δική μου ιστορία ξεκινάει τον Φεβρουάριο του 2010. Μία ημέρα βροχερή και με πολύ κρύο γύρναγα από την δουλειά και όπως πάρκαρα το αμάξι, με πλησίασε ένα πανεμόρφο σκυλάκι κοιτώντας με έντονα στα μάτια και κουνώντας μου την ουρά. Το χάϊδεψα και μία κυρία που εχε μαγαζί εκεί κοντά μου είπε ότι τριγυρνάει πολύ καιρό και ότι μάλλον το παρατήσανε. Αυτό το υποθέσαμε γιατί είχε λουράκι στο λαιμό.

Αμέσως το πήρα να το ταϊσω και αυτό ήταν.Η σκέψη μαζί με τον συζυγό μου ήταν πολύ γρήγορη να τον κρατήσουμε γιατί ήταν γλύκας.Το πήγα στον γιατρό γιατί είχε πληγές στην πλατούλα του. Το βρήκε πολύ φοβισμένο και ταλαιπωρημένο και απ'ότι μου είπε οι πληγές ήταν δαγκωματιές από άλλα αδέσποτα.Το φροντίσαμε, κάναμε εξετάσεις και ήταν υγιέστατο. Απλώς ήταν μεγάλο σε ηλικία, το υπολόγισε γύρω στα 10, αυτό βέβαια δεν με ενόχλησε καθόλου. Η ράτσα του είναι πομεράνιαν με γκρίφον. Τον ονόμασα Snoopy!!

Δυστυχώς μέχρι και σημέρα, 2 χρόνια μετά, έχει πολλές φοβίες π.χ. μαζεύεται όταν το χαϊδεύουμε, φοβάται τους ξένους, τα λεωφορεία κ.α. που σημαίνει, από ότι μου είπε ο εκπαιδευτής, ότι το κακοποιούσαν και ότι γενικώς έχει περάσει πολύ δύσκολα.Αυτή την στιγμή έχει δεθεί τόσο πολύ μαζί μας, είναι πολύ προστατευτικός, χαδιάρης και παιχνιδιάρης παρ'όλη την ηλικιά του και γενικώς μας έχει αλλάξει την ζωή.

Τελικά ισχύει αυτό που λένε ότι τα σκυλιά του δρόμου αναγνωρίζουν.Το βλέπω κάθε μέρα. Τον λατρεύουμε και χαίρομαι που τα υπόλοιπα χρόνια της ζώης του όσα κι αν είναι αυτά θα τα ζήσει αξιοπρεπώς και εύχομαι όλα τα σκυλάκια του δρόμου να έχουν την τύχη του Snoopy μου γιατί είναι το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής μου.

Κατερίνα09/01/2012